100 g surowej cukinii zawiera zaledwie 17 kcal. Średnia sztuka o masie około 300 g dostarcza około 50 kcal. Tak niska gęstość energetyczna sprawia, że cukinia dobrze pasuje do diety redukcyjnej, ale końcowa kaloryczność dania zależy także od sposobu przygotowania.
Cukinia – kalorie i wartości odżywcze
Cukinia składa się w dużej mierze z wody, dlatego można zjeść jej sporą porcję bez znacznego zwiększania bilansu energetycznego. Wartości poniżej dotyczą 100 g surowego warzywa:
| Składnik | Ilość w 100 g |
|---|---|
| Energia | 17 kcal |
| Białko | 1,2 g |
| Tłuszcz | 0,1 g |
| Węglowodany | 2,2 g |
| Błonnik | 1,0 g |
W praktyce 200 g cukinii to około 34 kcal, a 300 g – około 51 kcal. Warzywo dostarcza też niewielkich ilości potasu i innych składników mineralnych, jednak jego główną zaletą pozostaje duża objętość przy małej ilości energii.
Jak przygotować cukinię, żeby zachowała niską kaloryczność?
Sama cukinia jest niskokaloryczna, lecz podczas smażenia działa jak gąbka tłuszczu. Traci wodę, a jednocześnie wchłania olej lub oliwę z patelni. To właśnie dodany tłuszcz może wielokrotnie zwiększyć kaloryczność gotowej porcji. Dlatego przy liczeniu kalorii trzeba uwzględnić nie tylko warzywo, ale także ilość tłuszczu użytego do obróbki.
Metody, które zwykle pozwalają zachować lekkość dania, to:
- Gotowanie na parze – nie wymaga dodatku tłuszczu i pozwala zachować delikatną strukturę.
- Pieczenie – cukinię można przygotować na papierze do pieczenia, z niewielką ilością oliwy lub bez niej.
- Duszenie – najlepiej pod przykryciem, z dodatkiem wody, bulionu lub pomidorów zamiast dużej ilości oleju.
- Jedzenie na surowo – młoda cukinia nadaje się do sałatek, surówek i warzywnych makaronów.
Cukinia sprzyja redukcji nie dlatego, że spala tłuszcz, lecz dlatego, że pozwala zwiększyć objętość posiłku bez dużej ilości kalorii. Jeśli ma gorzki smak, nie należy jej jeść – gorycz może świadczyć o obecności kukurbitacyn, których nie usuwa gotowanie ani pieczenie.
